ராமாயணப் பாதைகளும் கடல்சார் பாலங்களும்: இந்தியாவுக்கும் தென்கிழக்காசியாவுக்கும் இடையிலான உயிரோட்டமிக்க நாகரிகத் தொடர்புகள்.

இந்தியாவின் சுதந்திர தினம் என்பது நமது சுதந்திரத்தைக் கொண்டாடும் நாள் மட்டுமல்ல; இந்தியாவின் வரலாறு ஒருபோதும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் எல்லைகளுக்குள் மட்டுமே சுருங்கியதல்ல என்பதையும் நினைவூட்டும் நாளாகும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, இந்திய நாகரிகத்தின் சிந்தனைகள், இதிகாசங்கள் மற்றும் கலைநயங்கள் பருவக்காற்றுடன் கடல் கடந்து, யாத்திரிகர்களுடன் பயணித்து, வணிகர்களுடன் தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்குச் சென்றுள்ளன.

ஆகஸ்ட் 15-ஆம் தேதியை நாம் கொண்டாடும் இந்த வேளையில், இந்தோனேசியா, மலேசியா, சிங்கப்பூர், தாய்லாந்து, வியட்நாம், கம்போடியா, லாவோஸ் மற்றும் மியான்மர் ஆகிய நாடுகளுடன் பகிர்ந்து கொண்டுவரும் இந்தப் பல்லாயிரம் ஆண்டுகால நாகரிகப் பயணத்தையும் நாம் கொண்டாடுகிறோம். இது வெறும் வரலாற்றுப் பிணைப்பு அல்ல; இன்றும் உயிரோட்டத்துடன் தொடரும் மக்களுக்கிடையிலான பாலமாகும்.

இந்திய பாரம்பரியத்தில், ‘யாத்திரை’ என்பது வெறும் உடல் ரீதியான பயணம் அல்ல; அது ஆன்மாவின் பயணமாகவும் கருதப்படுகிறது. கிழக்கு இந்தியாவின் நினைவுகளில் இன்றும் வாழும் அத்தகைய ஒரு பயணம் ஒடிசாவின் கலிங்கப் பகுதியின் புகழ்பெற்ற ‘பாலி யாத்திரை’ ஆகும்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் மகாநதி ஆற்றங்கரையில் மக்கள் சிறிய படகுகளை நீரில் மிதக்க விடுகின்றனர். இது பண்டைய காலத்தில் பாலி மற்றும் அதற்கு அப்பால் உள்ள பகுதிகளுக்குப் பயணம் செய்த கலிங்க மாலுமிகளை நினைவுகூரும் நிகழ்வாகும். அவர்கள் துணிகள், மசாலாப் பொருட்கள் மற்றும் வணிகப் பொருட்களை மட்டுமல்லாமல், கதைகளையும் எடுத்துச் சென்றனர்.

அவர்கள் ராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற இதிகாசங்களின் கதைகளைப் பரப்பியவர்களாகவும், கோயில்களைக் கட்டியவர்களாகவும், அனைத்து உயிர்களிலும் இறைவன் உறைகிறார் என்ற சிந்தனையை எடுத்துச் சென்றவர்களாகவும் இருந்தனர்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னரும், பாலியின் கிராமங்களில் இந்து ஆலயங்களைக் காணும்போதும், உள்ளூர் கலை வடிவங்களில் ராமாயணக் கதைகள் பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைக் காணும்போதும், அந்தக் கடல்சார் பாலம் உண்மையில் ஒருபோதும் துண்டிக்கப்படவில்லை என்பதை நாம் உணர முடிகிறது. அது காலத்திற்கேற்ப புதிய வடிவத்தை மட்டுமே எடுத்துள்ளது.

இன்று அந்தப் பாலம் திட்டமிட்டு மேலும் வலுப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

2026 ஜூலை மாதம் இந்தோனேசியாவுக்கு மேற்கொண்ட அரசுமுறைப் பயணத்தின்போது, இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, யோக்யகார்த்தாவுக்கு அருகிலுள்ள பிரமாண்டமான பிரம்பனன் கோயில் வளாகத்தை பார்வையிட்டார். இந்தோனேசியாவின் மிகப்பெரிய சிவபெருமான் கோயிலாக விளங்கும் பிரம்பனனில், இந்தோனேசிய அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோ உடன் இணைந்து, யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியத் தளமான இக்கோயிலில் இந்திய தொல்லியல் ஆய்வு நிறுவனத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் புனரமைப்புப் பணிகளைத் தொடங்குவதைக் குறிக்கும் நினைவுப் பலகையை அவர் திறந்து வைத்தார்.

பிரம்பனன் என்பது வெறும் கற்களால் கட்டப்பட்ட கட்டிடம் அல்ல; அது கருங்கல்லில் செதுக்கப்பட்ட கவிதை போன்றது. இங்கு நடைபெறும் புகழ்பெற்ற ராமாயண நடன நிகழ்ச்சிகள் உலகின் மிகத் தூய்மையான மற்றும் உயர்ந்த கலைநயமிக்க ராமாயண நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகின்றன. இந்தோனேசியக் கலைஞர்கள் இந்திய இதிகாசமான ராமாயணத்திற்கு புதிய உயிர் கொடுத்துள்ளனர். தற்போது இந்திய நிபுணர்களும் இந்தப் பகிரப்பட்ட பாரம்பரியத்தை எதிர்கால தலைமுறைகளுக்காகப் பாதுகாக்க உதவுகின்றனர்.

இந்த ஒத்துழைப்பின் உணர்வு மெகாங் ஆற்றுப் பகுதியிலும் அதற்கு அப்பாலும் தென்படுகிறது.

லாவோஸில், இந்தியா வாட் பூ (Vat Phou) என்ற பழமையான சிவன் கோயிலைப் பாதுகாத்து மீட்டெடுப்பதில் அந்நாட்டுடன் இணைந்து செயல்பட்டு வருகிறது. புனிதமான லிங்கபர்வத மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள இந்தக் கோயில் பின்னர் புத்த மதத் தலமாகவும் மாறியது.

இங்குள்ள கற்கள் சைவமும் புத்த மதமும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த வரலாற்றைச் சொல்கின்றன. நமது கலாச்சாரங்கள் மதத்தை ஒரு சுவராக அல்ல; ஒரு சாளரமாகவே பார்த்துள்ளன என்பதையும் அவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

மேலும், ‘பா லக் பா லாம்’ (Pha Lak Pha Lam) என்ற ராமாயணக் கலை வடிவம், நிழற்பாவைக் கூத்து மற்றும் வாட் பா கே (Wat Pa Khae) கோயிலில் காணப்படும் ஜாதகக் கதைகள் மற்றும் ராமாயணக் காட்சிகளைக் கொண்ட சுவரோவியங்களைப் பாதுகாப்பதற்கும் இந்தியா ஆதரவளித்து வருகிறது. இதன் மூலம் உள்ளூர் கலைஞர்களே இந்தப் பாரம்பரியத்தின் உயிரோட்டமிக்க பாதுகாவலர்களாகத் தொடர்வதை உறுதி செய்யப்படுகிறது.

கம்போடியாவில், போரினால் ஏற்பட்ட பேரழிவுக்குப் பின்னர் அங்கோர் வாட் பாதுகாப்புப் பணிகளில் உதவ முன்வந்த முதல் நாடாக இந்தியா இருந்தது. அந்த அர்ப்பணிப்பு தொடர்ந்து வருகிறது.

தா ப்ரோம் (Ta Prohm) மற்றும் ப்ரீயா விஹியர் (Preah Vihear) போன்ற இடங்களில் புனரமைப்புப் பணிகளும், அஷ்ரம் மகா ருசி கோயில் மற்றும் வாட் ராஜா போ பகோடா ஓவியங்களைப் பாதுகாக்கும் பணிகளுக்கும் இந்தியா உதவி செய்து வருகிறது.

இவை வெறும் தொழில்நுட்பப் பணிகள் அல்ல. பகிரப்பட்ட எதிர்காலத்தின் மீது நாம் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடுகளாகும்.

சுத்தம் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு கல்லும், வலுப்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு தூணும் உலகிற்கு ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறது: நமது கடந்த காலம் பொதுவான பாரம்பரியம்; அதை பாதுகாப்பதும் நமது பொதுவான பொறுப்பு.

வியட்நாமிலும் இந்தியாவின் கலாச்சார ஒத்துழைப்பு வரவேற்கப்பட்டுள்ளது.

யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியத் தளமான மை சன் (My Son) பகுதியில், இந்திய தொல்லியல் நிபுணர்கள் வியட்நாமிய நிபுணர்களுடன் இணைந்து, சாம் மன்னர்களின் வரலாற்றையும் சைவ வழிபாட்டு மரபுகளையும் நினைவூட்டும் கோயில் தொகுதிகளைப் பாதுகாத்து வருகின்றனர்.

மேலும், நான் டவர் (Nhan Tower) பாதுகாப்புப் பணிகளுக்கும், சாம் மொழி மற்றும் பாரம்பரிய கையெழுத்துப் பிரதிகளை டிஜிட்டல் வடிவில் பாதுகாக்கும் பணிகளுக்கும் இந்தியா ஆதரவளிக்கிறது. இதன் மூலம் பண்டைய அறிவு டிஜிட்டல் காலத்திற்குள் கொண்டு வரப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் ஹனோய் அல்லது சென்னையில் இருக்கும் இளம் ஆய்வாளர் ஒருவரும் இந்தப் பகிரப்பட்ட பாரம்பரியத்தை ஒரு கிளிக் மூலம் அணுக முடியும்.

நமது கலாச்சாரத் தொடர்பு நினைவுச்சின்னங்களுடன் மட்டும் முடிவதில்லை. அது புனிதப் பொருட்களிலும் உயிரோட்டமிக்க பக்தியிலும் தொடர்ந்து வாழ்கிறது.

சமீபத்தில் புத்தர் மற்றும் அவரது சீடர்களின் புனிதப் புனிதப் பொருட்கள் தாய்லாந்து மற்றும் வியட்நாமில் பொதுமக்களின் பார்வைக்காகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டபோது, கோடிக்கணக்கான மக்கள் அவற்றைத் தரிசித்து மரியாதை செலுத்தினர். அரச குடும்பத்தினர், தலைவர்கள் முதல் சாதாரண பொதுமக்கள் வரை அனைவரும் இதில் பங்கேற்றனர்.

இந்தப் புனிதப் பொருட்கள் இந்தியாவிலிருந்து தென்கிழக்காசியாவுக்குப் பயணித்தபோது, அவை பண்டைய தம்மத்தின் பாதையை மீண்டும் கடந்து சென்றன. கருணையும் ஞானமும் ஆசியாவின் எல்லைகளைத் தாண்டி எப்போதும் சுதந்திரமாகப் பாய்ந்துள்ளன என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

சில நேரங்களில் வரலாறு நம்மிடம் உறுதியான வடிவில் மீண்டும் திரும்பி வருகிறது.

பெல்ஜியத்திலிருந்து லெய்டன் செப்பேடுகள் (Leiden Copper Plates) இந்தியாவுக்கு மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டதும் அத்தகைய ஒரு நிகழ்வாகும். மகத்தான சோழ மன்னர்களுடனும் தென்கிழக்காசியாவுடனான கடல்சார் வர்த்தகத் தொடர்புகளுடனும் தொடர்புடைய இந்தச் செப்பேடுகள், இந்தியாவுக்கும் தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்கும் இடையிலான தொடர்புகளுக்கான முக்கிய ஆதாரமாக விளங்குகின்றன.

இந்தச் செப்பேடுகள் வெறும் உலோகத்தில் எழுதப்பட்ட ஆவணங்கள் அல்ல; அவை நமது தொடர்புகளின் வரலாற்றுப் பதிவாகும். இந்திய வணிகர்களும் மன்னர்களும் இந்தோனேசியா உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளுடன் பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் நன்மை என்ற அடிப்படையில் தொடர்பு கொண்டிருந்ததை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அவற்றின் மீள்கொணர்வு இந்தியாவுக்கு மட்டுமல்ல; இந்தியாவுடனான பின்னிப் பிணைந்த வரலாற்றைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்கும் பெருமை தரும் நிகழ்வாகும்.

இந்தப் பாரம்பரியத் தொடர்புகளை ஒருங்கிணைக்க, இந்தியாவும் அதன் மெகாங் கூட்டாளி நாடுகளும் புதிய உரையாடல் தளங்களையும் உருவாக்கியுள்ளன.

மெகாங்–கங்கை ஒத்துழைப்பு (Mekong–Ganga Cooperation) கட்டமைப்பின் கீழ், சீம் ரீப்பில் MGC ஆசிய பாரம்பரிய நெசவுத் துணி அருங்காட்சியகம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இந்தியா, கம்போடியா, லாவோஸ், மியான்மர், தாய்லாந்து மற்றும் வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளின் வளமான நெசவுத் தொழில் மரபுகள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

அங்கு பார்வையாளர்கள் ஒடிசாவின் இக்காட் நெசவு, தாய்லாந்தின் பட்டு, மியான்மரின் நெசவுகள், கம்போடியாவின் ப்ரோகேட் துணிகள் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று அருகருகே காணும்போது, நெசவுத் தறியே எல்லைகளைக் கடந்து அமைதியாக நம்பிக்கையையும் பரஸ்பர புரிதலையும் உருவாக்கிய தூதராக இருந்துள்ளது என்பதை உணர முடிகிறது.

இன்னும் புதிய அத்தியாயங்கள் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

லுவாங் பிரபாங்கில் உள்ள வாட் பா கே மற்றும் ப்னோம் பென்னில் உள்ள ராயல் பேலஸ் ஆகிய இடங்களில் ராமாயணச் சுவரோவியங்களைப் பாதுகாத்து புனரமைக்கும் திட்டங்களும், மியான்மரில் பாகன் பகுதியின் புத்த மத பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான தொடர்ச்சியான உதவிகளும் எதிர்காலத் திட்டங்களில் அடங்குகின்றன.

ஒவ்வொரு திட்டமும் ஒரு வாக்குறுதியை வழங்குகிறது: தென்கிழக்காசியாவுடனான இந்தியாவின் தொடர்பு எப்போதும் உள்ளூர் மரபுகளுக்கு மரியாதை அளிப்பதாகவும், பகிரப்பட்ட மதிப்புகளின் அடிப்படையில் அமைந்ததாகவும், உள்ளூர் சமூகங்களை வலுப்படுத்துவதாகவும் இருக்கும்.

இந்த சுதந்திர தினத்தில், இந்தியா காலனித்துவ ஆட்சியிலிருந்து தன்னம்பிக்கையுடன் கூடிய நவீன தேசமாக வளர்ந்த தனது பயணத்தைக் கொண்டாடும் அதே நேரத்தில், தனது நாகரிகப் பயணத்தில் துணையாக இருந்த நாடுகளுக்கும் நன்றி தெரிவிக்கிறது.

தென்கிழக்காசியா இந்தியாவுக்கு தொலைதூரப் பகுதி அல்ல; அது நமது குடும்பத்தின் ஒரு பகுதி.

நமது கோயில்கள் கடல்களால் பிரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். நமது எழுத்துமுறைகள் வேறுபட்டிருக்கலாம். நமது மொழிகள் வெவ்வேறாக ஒலிக்கலாம். ஆனால் கற்களில் செதுக்கப்பட்ட கதைகளும் மேடைகளில் பாடப்படும் காவியங்களும், நாம் அனைவரும் ஒரே மிகப்பெரிய ஆசிய நாகரிகக் கதையின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதை நினைவூட்டுகின்றன.

எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பார்க்கும்போது, இந்தியாவின் உறுதி தெளிவாக உள்ளது. பகிரப்பட்ட பாரம்பரியங்களைப் பாதுகாப்பதிலும், பகிரப்பட்ட இதிகாசங்களைக் கொண்டாடுவதிலும், கலாச்சாரம், கல்வி, சுற்றுலா மற்றும் தொழில்நுட்பம் உள்ளிட்ட துறைகளில் புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதிலும் இந்தியா தொடர்ந்து முதலீடு செய்யும்.

நமது மக்களிடையே பரஸ்பர புரிதலை மேலும் வளர்ப்பதே இதன் நோக்கம்.

ஏனெனில், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக ஒன்றாகப் பயணித்த நாகரிகங்கள் 21ஆம் நூற்றாண்டில் தங்களது நட்பை மீண்டும் புதுப்பிக்கும்போது, அவை கடந்த காலத்தை மட்டும் போற்றுவதில்லை.

அவை எதிர்காலத்திற்கான ஒரு விளக்கையும் ஏற்றுகின்றன.

அந்த விளக்கு மெகாங் முதல் கங்கை வரை நம் அனைவரையும் அமைதி, வளம் மற்றும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் பாதையை நோக்கி வழிநடத்தட்டும்.

அமிஷ் திரிபாதி சிறந்த விற்பனையான நூல்களை எழுதிய, விருது பெற்ற எழுத்தாளர், ஒளிபரப்பாளர் மற்றும் வீடியோ கேம் தயாரிப்பாளர் ஆவார்.