பள்ளிகள் பாதுகாப்பான இடமாக இருக்க வேண்டும் – தவறு எங்கே நடந்தது?

கோலாலம்பூர், அக் 5
16 வயது மட்டுமே ஆன Irene Sofiya Mohd Khairool Faisal இன்று நம்மை மீண்டும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியுள்ளார்.

விசாரணைகள் இன்னும் நடைபெற்று வருகின்றன. எனவே சம்பவத்தின் நோக்கம் அல்லது உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பது குறித்து அதிகாரிகள் முடிவு செய்வதற்கு முன்னதாக இந்த முடிவுக்கு வரக்கூடாது என பாஸ் ஆதரவு பேரவையின் தகவல் பிரிவு தலைவர் டாக்டர் பாலச்சந்திரன் கோபாலகிருஷ்ணன் கூறினார்.
ஆனால், இந்தத் துயரச் சம்பவத்தையும் இன்னும் சில நாட்களுக்கு நாட்டையே உலுக்கும் மற்றொரு செய்தியாகக் கருதி, பின்னர் வழக்கம்போல் நமது வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிவிட முடியாது.

ஏனெனில், இது முதல் முறையல்ல.

கடந்த சில ஆண்டுகளில், நமது பிள்ளைகள் கொடுமைப்படுத்தப்படுவது, துன்புறுத்தப்படுவது, தாக்கப்படுவது, காயப்படுத்தப்படுவது, மேலும் உயிரிழப்பது குறித்து நாம் எண்ணற்ற முறை கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

சில சம்பவங்கள் பள்ளிகளில் நடந்துள்ளன. சில விடுதிகளில் நடந்துள்ளன. சில நேரடியாக நடந்துள்ளன. மேலும் சில தொலைபேசிகள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் வழியாகத் தொடங்கி அல்லது தொடர்ந்து நடந்துள்ளன.

பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பல்வேறு இனங்கள், மதங்கள் மற்றும் சமூகப் பின்னணிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்.

இது மலாய் மக்களின் பிரச்சினை அல்ல.
இது சீன மக்களின் பிரச்சினை அல்ல.
இது இந்திய மக்களின் பிரச்சினை அல்ல.
இது நம் அனைவருடைய பிரச்சினை.

அவர்கள் நமது பிள்ளைகள், பேரப்பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், குடும்பத்தினர், சமூகத்தின் உறுப்பினர்கள் – மேலும் நாட்டின் எதிர்காலம்.

இது எப்போது முடிவுக்கு வரும்?

When does it stop?

நாம் இப்போது 2026ஆம் ஆண்டில் இருக்கிறோம்.

செயற்கை நுண்ணறிவு, டிஜிட்டல் மாற்றம், எதிர்காலப் பொருளாதாரம் மற்றும் மலேசியாவை ஒரு முன்னேறிய நாடாக உருவாக்குவது குறித்து நாம் பேசுகிறோம்.

ஆனால் அந்த முன்னேற்றத்தை நோக்கி நாம் விரைந்து செல்லும் வேளையில், அதைவிட அடிப்படையான ஒன்றை நாம் இழந்து கொண்டிருக்கிறோமா?

ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனைத் துன்புறுத்தக் கூடாது என்பதை நமது பிள்ளைகளுக்குக் கற்பிப்பதில் நாம் இன்னும் வெற்றி பெறுகிறோமா?

கணிதம், அறிவியல், மொழி மற்றும் தொழில்நுட்பத்தை நாம் பிள்ளைகளுக்குக் கற்பிக்கிறோம்.

ஆனால் நிராகரிப்பை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வது என்பதை அவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறோமா?

கோபத்தை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துவது?

மற்றவர்களின் எல்லைகளை எவ்வாறு மதிப்பது?

உணர்ச்சிகளை எவ்வாறு நிர்வகிப்பது?

நமது செயல்களுக்கு விளைவுகள் உண்டு என்பதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?

மிக அடிப்படையாக – எது சரி, எது தவறு என்பதை எவ்வாறு வேறுபடுத்துவது?

ஒரு பிள்ளை தேர்வுகளில் அனைத்து A மதிப்பெண்களையும் பெற்றிருந்தாலும், மற்ற மனிதர்களிடம் பரிவு இல்லையென்றால், நமது கல்வி முறை உண்மையில் வெற்றி பெற்றுவிட்டதாகக் கூற முடியுமா?

பள்ளி என்பது புத்திசாலித்தனமான மாணவர்களை உருவாக்கும் இடம் மட்டுமல்ல.

பள்ளி நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கவும் உதவ வேண்டும்.

இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மிகவும் சிக்கலானவை.

தொலைபேசிகள் பிள்ளைகளின் கைகளில் கிட்டத்தட்ட எப்போதும் இருக்கின்றன. WhatsApp, Telegram, TikTok, Instagram, இணையவழி விளையாட்டுகள், படங்கள், காணொளிகள், குழு உரையாடல்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட செய்திகள் – இவை அனைத்தும் எந்த எல்லையுமின்றி பரிமாறப்படுகின்றன.

முன்னொரு காலத்தில், ஒரு பிள்ளை பள்ளிப் பிரச்சினைகளை வீட்டிற்குத் திரும்பியவுடன் விட்டுவிட முடிந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இன்று, கொடுமைப்படுத்தலும் துன்புறுத்தலும் 24 மணி நேரமும் அவர்களைப் பின்தொடர முடியும் – அவர்களது சொந்த படுக்கையறை வரையிலும்.

எனவே, நமது அணுகுமுறையும் மாற வேண்டும்.

நான்கு விடயங்கள் ஒரே நேரத்தில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்:

விழிப்புணர்வு. கல்வி. சட்ட அமலாக்கம். கண்காணிப்பு.

இந்தப் பொறுப்பை ஒரு தரப்பின் மீது மட்டும் சுமத்த முடியாது.

பெற்றோர் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர்கள் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

பள்ளி நிர்வாகம் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

மாவட்டக் கல்வி அலுவலகங்கள், மாநிலக் கல்வித் துறைகள் மற்றும் கல்வி அமைச்சு ஆகியவை உண்மையில் செயல்படும் ஆரம்ப எச்சரிக்கை, புகார் மற்றும் தலையீட்டு வழிமுறைகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

ஒரு விடயம் அச்சுறுத்தல், வன்முறை, துன்புறுத்தல் அல்லது குற்றம் என்ற எல்லைக்குள் நுழையும் போது, காவல்துறையும் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளும் விரைவாக நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

நாமும் ஒரு சமூகமாக விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு பிள்ளை இறக்கும் வரை நாம் கேள்விகளைக் கேட்பதைத் தாமதிக்கக் கூடாது.

ஒரு துயரச் சம்பவம் நடைபெறும் வரை அனைத்து தரப்பினரும்,

“எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.”

“நாங்கள் கவனிக்கவில்லை.”

“நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

என்று கூறத் தொடங்குவதற்காகக் காத்திருக்கக் கூடாது.

கேள்வி என்னவென்றால் – நமக்கு ஏன் தெரியவில்லை? ஏன் நாம் கவனிக்கவில்லை?

அதற்கான அறிகுறிகள் ஏற்கனவே இருந்தனவா?

ஒரு பிள்ளை எப்போதாவது உதவி கேட்க முயன்றிருக்கிறதா?

பேசுவதற்கு அவர்கள் பயந்தார்களா?

நாம் மிகவும் பிஸியாக இருந்தோமா?

அல்லது கடுமையான நடத்தை, அவமதிப்பு மற்றும் துன்புறுத்தலை நாம் ஏற்கனவே சாதாரணமான ஒன்றாகக் கருதும் அளவுக்கு பழகிவிட்டோமா?

இங்குதான் மதமும் தனது பங்கை வகிக்க வேண்டும்.

மதம் என்பது வெறும் அடையாளமாகவோ, சடங்காகவோ அல்லது வழிபாட்டுத் தலங்களில் நாம் பேசும் ஒரு விடயமாகவோ மட்டும் இருக்கக் கூடாது.

மதம் நமது வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டும் திசைகாட்டியாக இருக்க வேண்டும்.

நமது மதம் எதுவாக இருந்தாலும், அதன் அடிப்படை மதிப்புகள் பெரும்பாலும் ஒன்றே – அநீதி செய்யாதீர்கள், பிறரைத் துன்புறுத்தாதீர்கள், மற்ற மனிதர்களை மதியுங்கள், நன்மை செய்யுங்கள், பலவீனமானவர்களைப் பாதுகாத்திடுங்கள்.

இஸ்லாத்தில், அமர் பில் மஃரூஃப் நஹி அனில் முன்கர் – நன்மையை ஏவுதல் மற்றும் தீமையைத் தடுப்பது – குறித்து நாம் கற்பிக்கப்படுகிறோம்.

இது வெறும் ஒரு முழக்கம் அல்ல.

ஏதாவது தவறு நடப்பதைக் கண்டால் நாம் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதே இதன் பொருள்.

யாராவது உதவி கேட்கும்போது, நாம் செவிமடுக்க வேண்டும்.

ஆபத்தின் அறிகுறிகள் தென்பட்டால், நாம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

அமைப்பில் குறைபாடுகள் இருந்தால், அவற்றை நாம் சரிசெய்ய வேண்டும்.

இன்று யார் குற்றவாளி என்று நாம் கேட்கலாம்.

ஆனால் ஒரு நாடாக, அதைவிடக் கடினமான கேள்வியைக் கேட்கும் தைரியம் நமக்கு இருக்க வேண்டும்:

நமக்கு என்ன நேர்ந்துவிட்டது?

எங்கே நமது கல்வி முறை தவறியது?

எங்கே குடும்பம் தவறியது?

எங்கே பள்ளி தவறியது?

எங்கே சமூகம் தவறியது?

எங்கே நமது அமைப்பு தவறியது?

மேலும், தாங்கள் கல்வி கற்க அனுப்பிய குழந்தை இனி ஒருபோதும் வீடு திரும்பாது என்ற செய்தியை இன்னொரு தாயும், தந்தையும், தாத்தாவும் அல்லது பாட்டியும் பெற வேண்டிய நிலை ஏற்படாதிருக்க, இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இது ஒருவரை ஒருவர் குற்றம் சாட்டுவதற்கான நேரமல்ல.

நமது பிள்ளைகளை உருவாக்கும் முழு சூழலையும் மீண்டும் ஆராய வேண்டிய நேரம் இது – வீடு, பள்ளி, மதம், சமூகம், டிஜிட்டல் உலகம் மற்றும் நாடு.

ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் உயரமான கட்டிடங்கள், தொழில்நுட்பம் அல்லது பொருளாதாரக் குறியீடுகளால் மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை.

நமது பிள்ளைகளை நாம் எவ்வாறு பாதுகாக்கிறோம் என்பதாலும் அது அளவிடப்படுகிறது.

பள்ளி என்பது ஒரு பிள்ளை கற்கவும், நண்பர்களை உருவாக்கவும், வளரவும், தனது கனவுகளை உருவாக்கவும் வேண்டிய இடமாக இருக்க வேண்டும்.

அவர்கள் அஞ்சும் இடமாக அல்ல.

அவர்கள் காயப்படுத்தப்படும் இடமாக அல்ல.

முற்றிலும், அவர்களின் உயிர் முடிவடையும் இடமாக ஒருபோதும் இருக்கக் கூடாது.

Irene Sofiya-வுக்காக.

நாம் இழந்த அனைத்து பிள்ளைகளுக்காக.

இன்று வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் மில்லியன் கணக்கான மலேசியப் பிள்ளைகளுக்காக –

நாம் இன்னும் சிறப்பாகச் செயல்பட வேண்டும்.

ஏனெனில் அவர்கள் நாட்டின் எதிர்காலம் மட்டுமல்ல.

_அவர்கள் இன்று நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு பொறுப்பு.

ஏனெனில் அவர்கள் நாட்டின் எதிர்காலம் மட்டுமல்ல, அவர்கள் இன்று நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு பொறுப்பு என திரங்கானு மந்திரி பெசாரின் முஸ்லிம் அல்லாதவர் விவகார பிரிவில் சிறப்பு அதிகாரியுமான டாக்டர் பாலச்சந்திரன் தெரிவித்தார்.