கோலாலம்பூர் அக் 9
மியான்மர் அதிபர் மின் ஆங் ஹ்லைங்கிற்கு மலேசியா அழைப்பு விடுத்திருக்க வேண்டுமா என்பது குறித்து பிரதமர் டத்தோஸ்ரீ அன்வார் இப்ராஹிம் நாடாளுமன்றத்தில் விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என உரிமை கட்சியின் தலைவர் டாக்டர்
பி. ராமசாமி வலியுறுத்தினார்.
மின் ஆங் ஹ்லைங்கிற்கு கடைசி நேரத்தில் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டதைப் பல மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் எதிர்த்தபோதிலும், மியான்மரிலிருந்து சட்டவிரோதமாக மலேசியாவுக்கு வந்துள்ள குடியேறிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதிலேயே அன்வார் அதிக கவனம் செலுத்தியதாகத் தெரிகிறது.
மியான்மரிலிருந்து வந்துள்ள இந்தக் குடியேறிகள் பல்வேறு இனக்குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களில் சிலர் சிறந்த பொருளாதார வாய்ப்புகளைத் தேடி மலேசியாவுக்கு வந்திருக்கலாம். இருப்பினும், சில இனச் சமூகத்தினர் மியான்மர் அரசாங்கத்தாலும் குறிப்பாக அதன் இராணுவ அதிகாரிகளாலும் நடத்தப்படும் துன்புறுத்தல்களிலிருந்து தப்பி வந்துள்ளனர்.
இவ்வாறு பெருமளவில் மியான்மரை விட்டு வெளியேறியவர்களில் ரோஹிங்கியா முஸ்லிம் சமூகத்தினரும் அடங்குவர். இராணுவ அதிகாரிகளின் துன்புறுத்தல்களையும் கைது செய்யப்படும் அச்சுறுத்தலையும் தவிர்ப்பதற்காக ஆயிரக்கணக்கானோர் மலேசியாவில் தஞ்சம் புகுந்துள்ளனர்.
முன்னாள் பிரதமர் நஜிப் ரசாக் உள்ளிட்ட சில மலேசியத் தலைவர்கள், ரோஹிங்கியா அகதிகளுக்கு ஆதரவாகப் பெரிய பேரணியொன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். பெரும்பான்மையான மலாய் முஸ்லிம் மக்களிடையே அரசியல் ஆதரவைப் பெறுவதும் நஜிப்பின் நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
மியான்மர் அரசாங்கம் ரோஹிங்கியாக்களைத் தனது குடிமக்களாக அங்கீகரிப்பதில்லை. மாறாக, அவர்கள் வங்காளதேசத்திலிருந்து வந்தவர்கள் என்று கருதுகிறது. அவர்களுக்குக் குடியுரிமை மறுக்கப்படுவது, அவர்களின் சட்டபூர்வ நிலை மற்றும் எதிர்காலம் தொடர்பான சர்ச்சையின் மையமாக உள்ளது.
மின் ஆங் ஹ்லைங் மலேசியாவுக்கு வருவதற்கு முன்பே, ரோஹிங்கியா அகதிகள் உட்பட ஆவணங்களற்ற குடியேறிகளை மியான்மருக்குத் திருப்பி அனுப்புவதற்கான நடவடிக்கைகளை உறுதிப்படுத்த அன்வார் விரும்புவதாகத் தோன்றியது.
ரோஹிங்கியா அகதிகள் உள்ளூர் வணிகங்களைக் கைப்பற்றுவதாகவும், லங்காவித் தீவு உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களில் குடியிருப்புகளை அமைப்பதாகவும் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் பொதுமக்களிடையே அதிகரித்து வந்த கவலைகளுடன் இது தொடர்புபட்டிருக்கலாம். இருப்பினும், இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகளையும் அகதிகளின் சட்டபூர்வ நிலை மற்றும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய மனிதாபிமானப் பாதுகாப்பு தொடர்பான கேள்விகளையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.
குறிப்பிடத்தக்க வகையில், மியான்மருக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்ட முதல் தொகுதி குடியேறிகளில் ரோஹிங்கியாக்கள் இடம்பெறவில்லை என்று தெரிகிறது. ஆரம்பகட்டத் திருப்பி அனுப்பும் நடவடிக்கையில் அவர்கள் ஏன் சேர்க்கப்படவில்லை என்ற முக்கியமான கேள்வி இதனால் எழுகிறது.
ரோஹிங்கியா அகதிகளைத் திரும்ப ஏற்றுக்கொள்ள மியான்மர் அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டுள்ளதா என்பதை அன்வார் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். ரோஹிங்கியாக்கள் மியான்மரின் குடிமக்கள் அல்ல என்ற தனது நிலைப்பாட்டை அந்த அரசாங்கம் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கிறதா?
முதல் கட்டமாகத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டவர்களில் ரோஹிங்கியாக்கள் இடம்பெறவில்லை என்றால், அவர்களைத் தனது குடிமக்களாக அங்கீகரிக்க மியான்மர் விரும்பவில்லை என்பதற்கான அறிகுறியா இது? அப்படியானால், அவர்களைத் திருப்பி அனுப்புவது தொடர்பான பிரச்சினை மேலும் சிக்கலாகிறது.
இராணுவ ஆட்சிக்கு எதிரானவர்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான மனித உரிமை மீறல்கள் இடம்பெற்றதாகப் பரவலாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ள மின் ஆங் ஹ்லைங்கிற்கு அழைப்பு விடுத்தபோது, அன்வார் கணிசமான பொதுமக்கள் எதிர்ப்பையும் மீறிச் செயல்பட்டார்.
இப்போது மின் ஆங் ஹ்லைங் மலேசியாவுக்கு வந்து அன்வாரைச் சந்தித்துள்ள நிலையில், அவர்களுக்கிடையிலான பேச்சுவார்த்தையின் உள்ளடக்கத்தைப் பிரதமர் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று பொதுமக்கள் எதிர்பார்ப்பதில் நியாயம் உள்ளது. குறிப்பாக, ஆவணங்களற்ற குடியேறிகளையும் பாதுகாப்புத் தேடி வந்துள்ள அகதிகளையும் அவர்களின் சொந்த நாட்டுக்குத் திருப்பி அனுப்புவது தொடர்பான சர்ச்சைக்குரிய விவகாரத்தில் என்ன முடிவு எடுக்கப்பட்டது என்பதை அவர் விளக்க வேண்டும்.
மியான்மர் ஏதேனும் உறுதிமொழிகளை வழங்கியுள்ளதா? ஆவணங்களற்ற குடியேறிகளைத் திருப்பி அனுப்புவது தொடர்பாக உடன்பாடு எட்டப்பட்டுள்ளதா? ரோஹிங்கியாக்களின் நிலை குறித்து விவாதிக்கப்பட்டதா? அவர்களை மியான்மருக்குத் திருப்பி அனுப்புவது தொடர்பாக இரு தலைவர்களும் ஏதேனும் புரிந்துணர்வுக்கு வந்துள்ளனரா?
இவை சாதாரணமான கேள்விகள் அல்ல. மலேசியாவின் குடியேற்றக் கொள்கை, அதன் மனிதாபிமானக் கடப்பாடுகள் மற்றும் சட்டபூர்வ நிலை இன்னமும் சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ள பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களின் எதிர்காலம் ஆகியவற்றுடன் இவை நேரடியாகத் தொடர்புடையவை.
அகதிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அகதிகளுக்கான உயர் ஆணையம் (UNHCR) உள்ளிட்ட ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்புகளுடன் மலேசியா மேற்கொள்ளும் ஒத்துழைப்பு நீண்டகாலமாக முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது.
UNHCR அகதிகளைப் பதிவு செய்து அவர்களுக்கான ஆவணங்களை வழங்குகிறது. மேலும், அகதிகளை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரும் பிற நாடுகளில் அவர்களை மீள்குடியேற்றுவதற்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தவும் இயன்றவரை உதவுகிறது.
இந்த அமைப்பின் பதிவுகளும் நிபுணத்துவமும் மலேசிய அரசாங்கத் துறைகளிடம் உள்ள தகவல்களுக்குத் துணையாக அமையலாம். இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு மேம்படுத்தப்பட்டால், பொருளாதார வாய்ப்புகளைத் தேடி வந்துள்ள ஆவணங்களற்ற குடியேறிகளையும் துன்புறுத்தல்களிலிருந்து தப்பி வந்துள்ள அகதிகளையும் அதிகாரிகள் தெளிவாக வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியும்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஆவணங்களற்ற குடியேறிகள் மற்றும் அகதிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளை அரசாங்கம் பெரும்பாலும் தனித்துச் செயல்பட்டுக் கையாள்வது திருப்திகரமான அணுகுமுறையாக இல்லை. குடியேற்றச் சட்டங்களை அமல்படுத்துவது மட்டுமே மக்கள் தங்கள் சொந்த நாடுகளை விட்டு வெளியேறுவதற்கான சிக்கலான காரணங்களுக்குத் தீர்வுகாணவோ அல்லது அவர்கள் பாதுகாப்பாகத் தாயகம் திரும்ப முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கவோ போதுமானதல்ல.
வெளிநாட்டுத் தலைவர்களுடன் தான் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகள் மற்றும் தனது அரசாங்கம் மேற்கொண்டுள்ள இராஜதந்திர முயற்சிகள் குறித்து அன்வார் அடிக்கடி பேசுகிறார். ஆனால், ஆவணங்களற்ற குடியேறிகள் மற்றும் அகதிகள் தொடர்பான பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் எத்தகைய நடைமுறைப் பலன்களைத் தந்துள்ளன என்பதை அவர் விளக்க வேண்டும்.
குறிப்பாக, மியான்மர் தனது குடிமக்களைத் திரும்ப ஏற்றுக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டுள்ளதா, செல்லுபடியாகும் ஆவணங்கள் இல்லாதவர்களைக் கையாள்வதற்கான ஏற்பாடுகள் என்ன, மேலும் மியான்மர் தொடர்ந்து குடியுரிமை மறுத்து வரும் ரோஹிங்கியாக்களை எவ்வாறு கையாள அரசாங்கம் திட்டமிட்டுள்ளது என்பதையும் அவர் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
இராஜதந்திர உறவுகள் வெறும் அறிவிப்புகளையும் நல்லெண்ண வெளிப்பாடுகளையும் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். அவை தெளிவான உறுதிமொழிகள், வெளிப்படையான கொள்கைகள் மற்றும் நடைமுறையில் செயல்படுத்தக்கூடிய தீர்வுகளுக்கு வழிவகுக்க வேண்டும்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, மின் ஆங் ஹ்லைங் உள்ளிட்ட தலைவர்களுடன் அன்வார் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பின்னரும், ஆவணங்களற்ற குடியேற்றம் மற்றும் அகதிகளுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குதல் தொடர்பான பிரச்சினைகள் இன்னமும் தீர்க்கப்படாதவையாகவே உள்ளன.
எனவே, என்ன விவாதிக்கப்பட்டது, என்ன உடன்பாடு எட்டப்பட்டது, இன்னும் என்னென்ன பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன என்பவை குறித்து பிரதமர் பொதுமக்களுக்கு விரிவான விளக்கமளிக்க வேண்டிய கடமை கொண்டுள்ளார்.
அரசாங்கம் வெறும் பேச்சளவிலேயே நின்றுவிடுகிறது; செயலில் எதையும் காட்டவில்லை என்ற முடிவுக்கு நான் வர வேண்டிய நிலை ஏற்படாது என்று நம்புகிறேன்!ஆகையால் இந்த விவகாரத்தில் அரசாங்கம் வெறும் பேச்சளவிலேயே நின்று விடுகிறது, செயலில் எதையும் காட்டவில்லை என்று முடிவுக்கு தாம் வரவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாக ராமசாமி சுட்டிக் காட்டினார்.
