வெளிநாட்டுச் செய்தியாளராகவும், பிரிட்டிஷ் இராணுவக் கல்லூரிகளில் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றிய போல் மூர்கிராஃப்ட், இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) எனப்படும் தமிழ் புலிகளுக்கும் இடையிலான மோதலை ஆராய்வதற்குத் தேவையான அனுபவத்தைக் கொண்டிருந்தார். இந்த மோதல் 2009 மே மாதத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்வியுடன் முடிவுக்கு வந்தது.
ஒரு காலத்தில் தோற்கடிக்க முடியாத கொரில்லாப் படையாகக் கருதப்பட்ட விடுதலைப் புலிகள், இறுதிக்கட்ட ஈழப் போரில் எவ்வாறு தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள் என்பதை விளக்குவது மூர்கிராஃப்டுக்கு முன்வைத்த கடினமான பணியாகும். நிலப்போரில் பல முக்கிய தோல்விகளைச் சந்தித்திருந்த இலங்கை இராணுவம், இறுதியில் எவ்வாறு வெற்றிபெற்றது என்பதையும் அவர் ஆராய்ந்துள்ளார்.
இலங்கை அரசாங்கத் தலைவர்கள், மூத்த இராணுவ அதிகாரிகள் மற்றும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய சில தமிழர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து பெற்ற விரிவான நேர்காணல்களின் அடிப்படையில், இலங்கை அரசுக்கும் வடக்கு, கிழக்கில் செயல்பட்ட விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையிலான இறுதிக்கட்டப் போர் உருவான விதம் குறித்து மூர்கிராஃப்ட் ஒரு முழுமையாகப் புறநிலையான பார்வையை வழங்கவில்லை.
இதன் மூலம், தமிழர்களினதும் சிங்களவர்களினதும் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் அவர் போதிய ஆழத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பது புலப்படுகிறது. சிங்களவர்கள் இலங்கையின் பெரும்பான்மை இனத்தவர்களாவர்.
இலங்கையில் தமிழர்களின் வரலாற்றுப் பூர்வமான இருப்பை ஆராய்வதை அவர் தவிர்த்துவிட்டு, கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் சிங்களவர்கள் இலங்கைக்கு வந்ததாகக் கூறும் மகாவம்சம் எனும் சிங்கள வரலாற்று நூலைச் சார்ந்திருக்கிறார்.
இலங்கைத் தீவில் தமிழர்கள் 2,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்து வந்துள்ளனர் என்ற உண்மையை நூலாசிரியர் கவனத்தில் கொள்ளத் தவறியுள்ளார்.
தமிழர்களின் அடிப்படையான வரலாற்றை புறக்கணிப்பதன் மூலம், 1970களின் தொடக்கத்திலிருந்து தீவிரமடைந்த தமிழ் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் பின்னணியையும் அதன் தீவிரத்தையும் அவர் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறார்.
தமிழ்த் தலைமைகள் ஜனநாயக வழியிலும் நாடாளுமன்றத்தின் ஊடாகவும் முன்னெடுத்த முயற்சிகள் ஏன் தமிழ் மக்களின் ஆழமான கவலைகளுக்குத் தீர்வு காணவில்லை என்பதையும் அவர் விளக்கவில்லை. இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் தமிழர்களுக்கு இருந்த வரலாற்றுப் பூர்வமான இருப்பையும் அவர் உரிய முறையில் அங்கீகரிக்கவில்லை.
மேலும், அடுத்தடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த இலங்கை அரசாங்கங்கள் வடக்கு, கிழக்கில் சிங்கள மக்களைக் குடியேற்றியமை ஆயுதப் போராட்டம் உருவாகவும் தீவிரமடையவும் எவ்வாறு காரணமாக அமைந்தது என்பதையும் அவர் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறார்.
தமிழர்களைப் பொறுத்தவரையில், ஆயுதப் போராட்டம் என்பது விடுதலைப் புலிகள் தாமாகத் தேர்ந்தெடுத்த ஓர் அரசியல் வழிமுறை மட்டுமல்ல. சுதந்திரம் பெற்றதாகக் கூறப்பட்ட இலங்கையில், தமது இனம் மற்றும் கலாசாரத்திற்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியாக மேற்கொள்ளப்பட்டதாக அவர்கள் கருதிய அழிப்பு நடவடிக்கைகளுக்கான எதிர்வினையாகவும் அது அமைந்தது.
விடுதலைப் புலிகள் தமது தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் சிறந்த தலைமைத்துவத்தின் கீழ், தரையிலும் கடலிலும் அரசாங்கப் படைகளுக்கு எதிராகப் பல வெற்றிகரமான போர்களை நடத்தியதை மூர்கிராஃப்ட் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
இறுதிக்கட்டத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இராணுவ ரீதியாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டமைக்கு, குறைந்தபட்சம் தற்போதைய சூழலில், இந்தியா, பாகிஸ்தான், இஸ்ரேல், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வெளிநாடுகள் இலங்கை ஆயுதப் படைகளுக்கு வழங்கிய விரிவான ஆயுத உதவிகள் முக்கிய காரணமாக இருந்தன என்பதை நூலாசிரியர் மறைமுகமாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.
இலங்கையில் தமிழர்களின் போராட்டத்தை இந்தியா இரண்டு தடவைகள் காட்டிக்கொடுத்தது.
முதலாவது, 1987ஆம் ஆண்டின் இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் பின்னணியில் அமைதிப் படை என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவம் இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தம் தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, இந்திய இராணுவத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே ஆயுத மோதல் ஏற்பட்டது.
இரண்டாவது, விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான போரில் இலங்கை அரசாங்கத்துடன் இந்தியா நெருக்கமான உறவைப் பேணியமையாகும்.
கொழும்பில் மூன்று முக்கியத் தலைவர்களைக் கொண்ட ஓர் அதிகார மையம் உருவானதையும், அதில் இந்தியாவின் பங்கேற்பு இருந்ததையும் விடுதலைப் புலிகளின் இராணுவத் தோல்விக்குப் பங்களித்த காரணிகளில் ஒன்றாக மூர்கிராஃப்ட் குறிப்பிடுகிறார்.
இலங்கை ஆயுதப் படைகள் எவ்வாறு வளர்ச்சியடைந்தன என்பதையும், குறிப்பாக விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துவதற்காக நவீன ஆயுதங்களை அவை எவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டன என்பதையும் நூலாசிரியர் ஆராய்கிறார்.
அதேவேளையில், முந்தைய போர்களில் விடுதலைப் புலிகள் எவ்வாறு வெற்றிகரமாகப் போரிட்டனர் என்பதையும் அவர் விளக்குகிறார். 2000களின் தொடக்கத்தில், இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதிகளில் விடுதலைப் புலிகள் நடைமுறையில் ஓர் நிர்வாக அதிகாரமாகச் செயல்படும் நிலையை அடைந்திருந்தனர்.
இறுதிக்கட்டப் போர்களில் விடுதலைப் புலிகள் தோல்வியடைந்ததற்குப் பல்வேறு காரணிகள் ஒன்றிணைந்தன.
விடுதலைப் புலிகளைத் தோற்கடிப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு, இலங்கை அரசாங்கத்தின் இராணுவ நடவடிக்கைகளில் இலட்சக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
ஆயிரக்கணக்கான உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்த மக்கள் (IDPs), தங்களது வீடுகளுக்கும் நிலங்களுக்கும் திரும்ப அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த முகாம்களில் தங்கவைக்கப்பட்டனர்.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்கள் தங்களது சொந்த இடங்களுக்குத் திரும்புவதற்கு முன்னரே, அந்த நிலங்களில் சில அரசாங்கத்தின் மீள்குடியேற்றத் திட்டங்களின் கீழ் சிங்களக் குடியேற்றவாசிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன. இந்தத் திட்டங்கள் வடக்கு, கிழக்கில் தமிழர்களின் மக்கள் தொகை வலிமையைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
கருணா என அழைக்கப்படும் விநாயகமூர்த்தி முரளிதரன் மற்றும் கே.பி. என அழைக்கப்படும் குமரன் பத்மநாதன் போன்ற முன்னாள் விடுதலைப் புலித் தலைவர்களின் கருத்துகளில் பக்கச்சார்பு இருக்கக்கூடும் என்பதை மூர்கிராஃப்ட் அறிந்திருந்தும், அவர்களிடம் நேர்காணல்களை மேற்கொண்டார். எனினும், போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் இவர்கள் இருவரும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தலைமைத்துவத்தில் இடம்பெற்றிருக்கவில்லை.
இந்த இரண்டு முன்னாள் தலைவர்களையும் மூர்கிராஃப்ட் நேர்காணல் செய்ய முடிந்தது என்பது, எனது பார்வையில், அவர் ஆதாரங்களுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த நபர்களின் வரம்புகளையும் அவரது நூலில் இருக்கக்கூடிய பக்கச்சார்பையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
எனவே, இந்த நூலைப் புதிய தகவல்களின் ஆதாரமாக மட்டும் பார்க்காமல், போரின் நிகழ்வுகள் எந்தக் கண்ணோட்டத்தின் வழியாக முன்வைக்கப்படுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு பதிவாகவும் வாசிக்க வேண்டும்.
தனிச் சுதந்திர அரசை நிறுவுவதன் மூலம் தமது சுதந்திரம், சுயமரியாதை மற்றும் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகத் தமிழர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்ததற்கான நியாயமான காரணங்கள் இருந்தன என்ற உண்மையை எளிதில் நிராகரித்துவிட முடியாது. உலகின் பல்வேறு பகுதிகளில் தனி அரசுகள் உருவாக்கப்பட்டதற்கான முன்னுதாரணங்களும் உள்ளன.
இறுதியாக, விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான போரில் இலங்கை அரசாங்கத்தின் தரப்பை முன்னிறுத்துவதிலேயே இந்த நூல் அதிக அக்கறை காட்டுவதாகத் தெரிகிறது. மாறாக, மோதலின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் உள்ளடக்கிய சமநிலையான பார்வையை இது வழங்கவில்லை என்பது வருந்தத்தக்கது.
தமிழர்களின் அடிப்படையான வரலாற்றையே ஒரு நூலாசிரியர் நிராகரித்தாலோ அல்லது புறக்கணித்தாலோ, போரைப் பற்றிய தர்க்கரீதியான, புறநிலையான விவாதத்தை முன்னெடுப்பதற்கான உறுதியான அடித்தளத்தை அவரால் எவ்வாறு அமைக்க முடியும்?
