இலங்கைப் போருக்குப் பின்னரும் தமிழர் நில உரிமை, குடியிருப்பு பாதுகாப்பு கேள்விக்குறி – நல்லிணக்கம் யாருக்கு?

இலங்கையில் 2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கும் இடையிலான போர் முடிவுக்கு வந்தபோதிலும், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழர்களின் நில உரிமை, பாரம்பரியக் குடியிருப்பு மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் தொடர்பான கவலைகள் தொடர்ந்து நீடிப்பதாக ஓர் அரசியல் கட்டுரையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து இலங்கையில், குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் இயல்பு வாழ்க்கை திரும்பும் எனப் பலர் எதிர்பார்த்தனர். இருப்பினும், பாரம்பரியமாகத் தமிழர்கள் வாழ்ந்து வந்த பகுதிகளில் சிங்கள மக்களின் குடியேற்றம் அதிகரிப்பதாக முன்வைக்கப்படும் குற்றச்சாட்டுகள், தமிழ் சமூகத்தினரிடையே கவலையை ஏற்படுத்தி வருவதாகக் கட்டுரையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்ற காலத்தில், தமிழர்கள் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்த பகுதிகளில் அவர்களின் மக்கள் தொகை மற்றும் செல்வாக்கைக் குறைக்கும் நோக்கத்துடன் அரசாங்க ஆதரவிலான குடியேற்றக் கொள்கைகள் முன்னெடுக்கப்பட்டதாகத் தமிழ் விமர்சகர்கள் கூறுவதாகவும் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

போர் முடிவடைந்து 16 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியுள்ள நிலையில், போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் அரசாங்கம் மற்றும் ஆயுதப் படைகளின் பங்கு தொடர்பாகவும், தமிழர் பகுதிகளில் சிங்கள மக்களின் குடியேற்றம் குறித்தும் கவலைகள் தீவிரமடைந்துள்ளதாகக் கட்டுரையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

தமிழர் பாரம்பரிய நிலங்களில் குடியேற்றம் குறித்த கவலை

வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் பெரும்பான்மையாகச் சிங்களர்களைக் கொண்ட ராணுவப் படைகள் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருப்பது நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்கியுள்ளதாகக் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

தங்களது மூதாதையர் நிலங்களை மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்காகத் திரும்பும் பல தமிழ் விவசாயிகள், அதிகாரிகளின் ஒத்துழைப்பின்மை காரணமாகச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்வதாகக் கூறப்படுகிறது.

தங்களது விவசாய நிலங்களை மீட்டுக்கொண்டவர்களும் கால்நடை வளர்ப்பில் சிரமங்களை எதிர்கொள்வதாகவும், புதிதாகக் குடியேறிய சிங்கள மக்களுடன் ஏற்பட்டுள்ள தகராறுகள் மற்றும் பதற்றங்கள் இதற்குக் காரணமாக இருப்பதாகவும் கட்டுரையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

தொடர்ச்சியாக ஆட்சியில் இருந்த சிங்களத் தலைமையிலான அரசாங்கங்கள், தமிழர்களின் பாரம்பரியப் பகுதிகளில் சிங்கள மக்களின் குடியேற்றத்தை ஊக்குவிக்கும் கொள்கைகளைப் பின்பற்றியதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகளும் கட்டுரையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் தமிழர்களின் மக்கள் தொகை விகிதத்தையும் அரசியல் செல்வாக்கையும் குறைக்கக்கூடும் என்ற கவலையும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

போருக்குப் பிந்தைய குடியேற்றம் குறித்த சில விவாதங்களில், தமிழர் பகுதிகளில் சிங்களக் குடியேற்றம் 700 விழுக்காடு வரை அதிகரித்துள்ளதாகக் கூறப்படும் புள்ளிவிவரமும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனினும், இந்தக் கூற்றை மதிப்பிடுவதற்கு அதன் அடிப்படையான தரவுகள், எந்தெந்தப் பகுதிகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன, ஆய்வுக் காலம் மற்றும் ‘குடியேற்றம்’ என்பதற்கான வரையறை ஆகியவற்றை கவனமாக ஆராய வேண்டும் என்றும் கட்டுரையாளர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

வடக்கு, கிழக்கில் தமிழர்களின் எதிர்காலம் குறித்த கேள்வி

இந்தப் போக்குகள் தொடர்ந்தால், கிழக்கு இலங்கையின் சில பகுதிகளில் தமிழர்கள் தங்களது வரலாற்று இருப்பைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ற சந்தேகம் எழுவதாகக் கட்டுரையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

சிங்கள மக்களின் குடியேற்றம் கிழக்கு மாகாணத்துடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை என்றும், வடக்கிலும் இதுபோன்ற கவலைகள் எழுந்துள்ளதாகவும் கட்டுரையாளர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், குறிப்பாக வன்னி மற்றும் யாழ்ப்பாணப் பகுதிகளில் சிங்களக் குடியேற்றத்தை ஊக்குவிக்கும் திட்டமிட்ட முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகக் கூறப்படுவதாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

நில உரிமைகளையும் ஏற்கெனவே அங்கு வாழும் சமூகங்களின் நலன்களையும் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகள் இல்லாமல் இத்தகைய முன்னேற்றங்கள் தொடர்ந்தால், பல நூற்றாண்டுகளாகத் தீவில் வாழ்ந்து வந்த தமிழர்கள், ஒரு காலத்தில் பெரும்பான்மையாக இருந்த பகுதிகளில்கூட சிறுபான்மையினராக மாறக்கூடும் என்ற கவலையும் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

போர் முடிந்தது; ஆனால் உண்மையான அமைதி நிலவுகிறதா?

போர் முடிவடைந்ததை அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்தை மீட்டெடுக்கும் முக்கிய மைல்கல்லாக இலங்கை முன்வைத்து வருகிறது. இருப்பினும், “அமைதி யாருக்காக, எத்தகைய விலையைக் கொடுத்து?” என்ற அடிப்படைக் கேள்வி இன்னும் நீடிப்பதாகக் கட்டுரையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக நீடித்த கொடிய ஆயுத மோதல் முடிவடைந்துவிட்டாலும், அது தமிழ் மக்களுக்கு உண்மையான பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளதா அல்லது அவர்களின் நில உரிமை மற்றும் குடியிருப்பு பாதுகாப்பு தொடர்பான புதிய அச்சங்களை உருவாக்கியுள்ளதா என்பதே முக்கியமான கேள்வி என்றும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகள் தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தாயகம் என்ற வாதத்தின் அடிப்படையில், தனி தமிழீழ அரசை உருவாக்கும் நோக்கத்துடன் விடுதலைப் புலிகள் போராடியதாகக் கட்டுரையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

விடுதலைப் புலிகளின் ராணுவத் தோல்வியுடன் ஆயுதப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்தபோதிலும், நிலம், அடையாளம், அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் தமிழர் உரிமைகள் தொடர்பான அடிப்படை அரசியல் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படவில்லை என்றும் கட்டுரையாளர் தெரிவித்துள்ளார்.

தமிழர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் குறித்து கேள்வி

தமிழர் பகுதிகளின் மக்கள் தொகை அமைப்பை மாற்ற முயற்சிப்பதாகத் தாங்கள் கருதும் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக, தமிழ் சமூகத்தின் நலன்களைப் பாதுகாக்கக்கூடிய வலுவான அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லை என்ற கவலையும் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் தேர்தல்களிலும் நாடாளுமன்ற அரசியலிலும் தொடர்ந்து பங்கேற்றாலும், தமிழர்களின் நில உரிமைகள் மற்றும் பாரம்பரியக் குடியிருப்புகளைப் பாதுகாக்கும் வகையில் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தும் திறன் அவர்களுக்கு உள்ளதா என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட்டுள்ளது.

அதேவேளையில், சிங்கள மக்கள் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வசிக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டுமா என்பது மட்டுமே இப்பிரச்சினையின் மையம் அல்ல என்றும் கட்டுரையாளர் விளக்கியுள்ளார்.

ஜனநாயகச் சமூகத்தில் சட்டம் அனுமதிக்கும் இடங்களில் வாழ்வதற்கான சம உரிமை அனைத்து குடிமக்களுக்கும் இருக்க வேண்டும். ஆனால், குடியேற்றக் கொள்கைகள் நியாயமாக அமல்படுத்தப்படுகின்றனவா, நிலங்கள் வெளிப்படையான முறையில் கையகப்படுத்தப்படுகின்றனவா அல்லது ஒதுக்கப்படுகின்றனவா, இடம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் மதிக்கப்படுகின்றனவா என்பதே அடிப்படையான பிரச்சினை என்று அவர் தெரிவித்துள்ளார்.

ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையிலோ அல்லது அரசியல் நோக்கத்திற்காக மக்கள் தொகைச் சமநிலையை மாற்றும் வகையிலோ அரசாங்க ஆதரவுடன் குடியேற்றங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டால், அது சமத்துவம், நீதி மற்றும் நல்லிணக்கம் தொடர்பான கடுமையான கேள்விகளை எழுப்பும் என்றும் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

நில உரிமை, அதிகாரப் பகிர்வு பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்

வெளிப்படையான நிலக் கொள்கைகள், பாரபட்சமற்ற நிர்வாகம், அர்த்தமுள்ள அரசியல் அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் அனைத்து சமூகங்களின் உரிமைகளுக்கான பாதுகாப்பு ஆகியவை உறுதிசெய்யப்படாவிட்டால், போருக்குப் பிந்தைய நல்லிணக்கம் குறித்த வாக்குறுதி நிறைவேறாமல் போகும் என்று கட்டுரையாளர் எச்சரித்துள்ளார்.

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் போர் முடிவடைந்திருந்தாலும், ஆயுத மோதல்கள் இல்லாதிருப்பதை மட்டும் கொண்டு அமைதியை அளவிட முடியாது என்றும் அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

தமிழர்கள் தங்களது மூதாதையர் நிலங்களில் பாதுகாப்பாக வாழ முடியுமா, தங்களது கலாசார அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க முடியுமா, இடம்பெயர்த்தல் அல்லது ஓரங்கட்டப்படுதல் குறித்த அச்சமின்றி அர்த்தமுள்ள அரசியல் உரிமைகளைப் பயன்படுத்த முடியுமா என்பதன் அடிப்படையிலேயே உண்மையான அமைதி மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என்று அவர் தனது கட்டுரையில் தெரிவித்துள்ளார்.

இலங்கையில் 2003 முதல் 2006ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற அமைதி நடவடிக்கைகளில் தாம் பங்கேற்றதாகவும், அந்தக் காலகட்டத்தில் நாட்டின் தமிழர் பகுதிகளுக்குச் சென்று தமிழ் மக்களை எதிர்கொண்ட அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழல்களில் சிலவற்றை நேரடியாகக் கவனிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததாகவும் கட்டுரையாளர் இறுதியாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.