நவீனதம் பிள்ளைக்கு நோபல் பரிசு: மனித உரிமைகள், இனப்படுகொலை மற்றும் உலகளாவிய நீதியின் அரசியல்.

கோலாலம்பூர் அக் 12
முன்னாள் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் ஆணையரான நவீனதம் பிள்ளைக்கு அமைதிக்கும் மனித உரிமைகளுக்குமான அவரது பங்களிப்புகளை பாராட்டி நோபல் அமைதி பரிசு வழங்கப்பட்டுள்ளது ஐக்கிய உரிமை மலேசிய கட்சியான உரிமை தனது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக் கொள்வதாக அக்கட்சியின் தேசிய தலைவர் டாக்டர்
பி. ராமசாமி கூறினார்.

ருவாண்டாவிலும் பாலஸ்தீனத்திலும் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் இனப்படுகொலைக்கு ஒப்பானவை என்று அவர் அறிவித்தது, அவரது துணிச்சலையும் மனித உரிமைகள் மீதான அர்ப்பணிப்பையும் வெளிப்படுத்தியது.

இத்தகைய கொடூரச் செயல்களை இனப்படுகொலை என்று வர்ணிப்பதற்குக் கணிசமான மனவுறுதியும் நம்பிக்கையும் தேவைப்பட்டன.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின்போது தமிழர்கள் பெருமளவில் கொல்லப்பட்ட விவகாரத்தில், குறிப்பாக 2008ஆம் ஆண்டு முல்லைத்தீவில் இடம்பெற்ற சம்பவங்கள் மற்றும் 2009ஆம் ஆண்டு போரின் இறுதிக்கட்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பில், நவி பிள்ளை மாறுபட்ட அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடித்ததாகத் தோன்றுகிறது.

தமிழர்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்ற கொடூரங்கள் போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டத்தின் ஏனைய கடுமையான மீறல்கள் என்ற அடிப்படையில் விவாதிக்கப்பட்டன. ஆனால், அவை இனப்படுகொலையா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருந்தது.

போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை என்ற காரணத்தைக் காட்டி, இனப்படுகொலை என்ற கருத்தையும் அவர் நிராகரித்தார்.

குழந்தைகள் உட்பட இளையோர், முதியோர் எனப் பாகுபாடின்றி அப்பாவித் தமிழர்கள் பெருமளவில் கொல்லப்பட்ட சம்பவங்கள் இனப்படுகொலை என்ற கேள்வியை எழுப்பாமல் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?

போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் பொதுமக்களின் உயிர்கள் அழிக்கப்பட்டமை, குடும்பங்கள் அனுபவித்த துயரங்கள் மற்றும் தமிழ் பெண்கள் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் சம்பவங்கள் ஆகியவற்றைச் சர்வதேச சமூகம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்?

ருவாண்டா, பாலஸ்தீனம் மற்றும் இலங்கை ஆகிய இடங்களில் இடம்பெற்ற மனிதப் பேரழிவுகளை அணுகும்போது, நவி பிள்ளை ஏன் வெவ்வேறு அளவுகோல்களைப் பயன்படுத்தியதாகத் தோன்றினார் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

இந்தக் கேள்வி முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில், இனப்படுகொலை என்பது பெருமளவிலான கொலைகளைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மற்றொரு சொல் மட்டுமல்ல.

சர்வதேசச் சட்டத்தின்படி, ஒரு தேசிய, இன, நிற அல்லது மதக் குழுவை முழுமையாகவோ அல்லது ஒரு பகுதியாகவோ அழிக்கும் குறிப்பிட்ட நோக்கம் இருந்தது என்பதற்கான ஆதாரங்கள் இனப்படுகொலைக் குற்றத்தை நிரூபிக்கத் தேவைப்படுகின்றன.

இருப்பினும், தமிழர்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்ற கொடூரங்களின் அளவும் தீவிரமும், இனப்படுகொலை என்ற கேள்வியைப் போதிய ஆதாரங்களை முழுமையாக ஆராயாமல் நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக, தீவிரமாக விசாரிக்க வேண்டிய அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

கடந்த பல ஆண்டுகளாக, நோபல் அமைதிப் பரிசு வழங்கப்படும் முறை அதிகரித்து வரும் அரசியல் விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகியுள்ளது.

அமெரிக்காவின் முன்னாள் ஜனாதிபதி பராக் ஒபாமா பதவியேற்ற சிறிது காலத்திலேயே 2009ஆம் ஆண்டு நோபல் அமைதிப் பரிசைப் பெற்றார் என்றால், பரிசுக்குரியவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அரசியல் பரிசீலனைகள் எவ்வாறு செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன என்ற கேள்விகள் எழுவது ஏன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

தென்னாப்பிரிக்காவில் நீதிபதியாகப் பணியாற்றியமை, சர்வதேச மனித உரிமைகள் நிபுணராகப் புகழ்பெற்றமை மற்றும் 2008 முதல் 2014 வரை ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகளுக்கான உயர்ஸ்தானிகராகப் பணியாற்றியமை உள்ளிட்ட சிறப்புமிக்க சேவைகளை நவி பிள்ளை ஆற்றியுள்ளார் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

எனினும், இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் தமிழர்கள் பெருமளவில் கொல்லப்பட்ட விவகாரத்தில், சர்வதேசத்தின் பதில் நடவடிக்கைகள் போதுமானவையாக இருந்தனவா, இனப்படுகொலைக்கான சாத்தியக்கூறுகள் உரிய முறையில் விசாரிக்கப்பட்டனவா என்ற கேள்விகள் இன்னமும் நிலவுகின்றன.

நவி பிள்ளையின் சொந்தத் தமிழ் இனப் பின்னணி, இந்த விவகாரத்தை அவர் அணுகிய விதத்தில் ஏதேனும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதா?

கொலைகளை இனப்படுகொலை என்று வகைப்படுத்துவதைத் தவிர்ப்பதன் மூலம், தாம் பக்கச்சார்பற்றவர் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை அவர் உணர்ந்தாரா?

அல்லது இலங்கையில் இடம்பெற்ற கொடூரங்கள் தொடர்பான அணுகுமுறையைச் சக்திவாய்ந்த நாடுகளின் புவிசார் அரசியல் நலன்கள் பாதித்த ஒரு சர்வதேசச் சூழலில் அவர் செயல்பட்டாரா?

இவை கடினமான கேள்விகள்தான். இருப்பினும், அவை தீவிரமாகப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியவை. இக்கேள்விகள் நவி பிள்ளையின் தனிப்பட்ட நோக்கங்கள் குறித்த நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மைகளாகக் கருதப்படக்கூடாது. மாறாக, சர்வதேச மனித உரிமை நிறுவனங்கள் எப்போதும் சக்திவாய்ந்த நாடுகளின் அரசியல் நலன்களிலிருந்து சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதில்லை என்ற தொடர்ச்சியான கவலையையே அவை பிரதிபலிக்கின்றன.

இந்தியப் பெருங்கடலில் இலங்கை கொண்டுள்ள மூலோபாய முக்கியத்துவமும், உலகின் முக்கிய வல்லரசுகளுடனான அதன் உறவுகளும் நீண்டகாலமாகப் பரந்த புவிசார் அரசியல் சூழலின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வருகின்றன.

எனவே, உள்நாட்டுப் போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் சர்வதேச சமூகம் எவ்வாறு நடந்துகொண்டது என்பதைச் சர்வதேசச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், சர்வதேச நாடுகளின் நடவடிக்கைகளையும் செயலற்ற தன்மையையும் பாதித்திருக்கக்கூடிய அரசியல் கணக்கீடுகளின் அடிப்படையிலும் ஆராய வேண்டும்.

நவி பிள்ளைக்கு நோபல் அமைதிப் பரிசு வழங்கப்பட்டுள்ளமை, சர்வதேசச் சட்டம், மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தேடல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான உறவை மீண்டும் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளது.

மோதல் சூழல்களில் இடம்பெறும் பாலியல் வன்முறைகள் தொடர்பான அவரது பணிகளையும், தேவையான நோக்கத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் பாலியல் வல்லுறவு சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் இனப்படுகொலைச் செயலாக அமையலாம் என்ற புரிதலை முன்னெடுத்த அவரது பங்களிப்பையும் நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரின்போது தமிழ் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாகவும் கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிவிக்கப்படும் சம்பவங்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்களும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் எதிர்பார்த்த அளவிலான சர்வதேச அங்கீகாரத்தையும் குற்றவாளிகளுக்கான பொறுப்புக்கூறலையும் இதுவரை பெற்றுத் தரவில்லை.

போரின்போது இடம்பெறும் பாலியல் வன்முறைகளைப் போரின் தவிர்க்க முடியாத பக்கவிளைவாக மட்டும் கருதக்கூடாது. சம்பவங்களின் தன்மை மற்றும் கிடைக்கும் ஆதாரங்களைப் பொறுத்து, அவை போர்க்குற்றமாகவோ, மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றமாகவோ அல்லது இனப்படுகொலைச் செயலாகவோ அமையலாம்.

தமிழ்ப் பொதுமக்கள், குறிப்பாகப் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் அனுபவித்த துயரங்கள் முழுமையான மற்றும் பக்கச்சார்பற்ற விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இன அடையாளம், அவர்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட குற்றங்களின் தீவிரத்தைக் குறைத்துக் காட்டுவதற்கோ அல்லது அவர்களின் துயரங்களுக்கு சர்வதேச கவனம் கிடைக்க வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கோ ஒருபோதும் காரணமாக இருக்கக்கூடாது.

இறுதியில், சர்வதேச மனித உரிமை நிறுவனங்களின் நம்பகத்தன்மை, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யார், குற்றங்களைப் புரிந்தவர்கள் யார், அல்லது எந்தப் புவிசார் அரசியல் நலன்கள் சம்பந்தப்பட்டுள்ளன என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளாமல், சட்டத்தைச் சீராகவும் சமமாகவும் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான அவற்றின் விருப்பத்திலேயே தங்கியுள்ளது.

நோபல் அமைதிப் பரிசு உலகின் மிக உயரிய கௌரவங்களில் ஒன்றாகும். ஆனால், ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் அங்கீகாரம், அவருடைய செயல்பாடுகளையும் அவர் பணியாற்றிய பரந்த நிறுவன அமைப்புகளையும் நியாயமான முறையில் விமர்சிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கக்கூடாது.

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் பாதிக்கப்பட்ட தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, அடிப்படையான கேள்வி இன்னமும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது: உலகின் ஏனைய பகுதிகளில் இடம்பெறும் கொடூரங்களை எதிர்கொள்வதாகக் கூறும் அதே உறுதியுடன், சர்வதேச சமூகம் தமிழர்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்ற குற்றங்களுக்கும் பொறுப்புக்கூறலை உறுதிப்படுத்துமா?

நீதி என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலருக்கு மட்டும் வழங்கப்படக்கூடிய ஒன்றல்ல. உலகின் ஒரு பகுதியில் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாத்துவிட்டு, மற்றொரு சமூகத்தின் துயரங்களைச் சர்வதேச அக்கறையின் விளிம்புக்குத் தள்ளிவிட முடியாது.

சர்வதேசச் சட்டமும் நீதியை நிர்வகிக்கும் முறையும் கூட, சில நேரங்களில் உலகளாவிய புவிசார் அரசியலின் பரந்த கணக்கீடுகளால் வடிவமைக்கப்படுவதாகத் தோன்றுகிறது.

சர்வதேச சமூகம் உண்மையிலேயே மனித உரிமைகளில் அக்கறை கொண்டிருந்தால், நீதிக்கான தேடல் என்பது சக்திவாய்ந்த நாடுகளின் மூலோபாய நலன்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படாமல் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.சர்வதேச சமூகம் உண்மையிலேயே மனித உரிமைகளில் அக்கறை கொண்டிருந்தால், நீதிக்கான தேடல் என்பது சக்தி வாய்ந்த நாடுகளின் மூலோபாய நலன்களுக்கு கீழ்படுத்தாமல் இருப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என ராமசாமி குறிப்பிட்டார்.